วันพฤหัสบดีที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2558

"ดาว" และ "ขนมปัง" จากฮอร์โมน 3 พร้อมด้วย อ.เจษฎา แชร์ประสบการณ์การใช้สื่อออนไลน์




ศนันธฉัตร ธนพัฒน์พิศาล ผู้รับบท “ดาว” และ ณิชาภัทร ฉัตรชัยพลรัตน์ ผู้รับบท “ขนมปัง” จากฮอร์โมนเดอะซีรี่ส์ 3 พร้อมด้วย รศ.ดร. ว่าที่ร้อยตรี เจษฎา เด่นดวงบริพันธ์ อาจารย์คณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เดินทางมาที่ยูนิเซฟ เพื่อร่วมสนทนาออนไลน์ภายใต้หัวข้อ “ออนไลน์อย่างเข้าใจ ปลอดภัยและสร้างสรรค์” ซึ่งมีการถ่ายทอดสดทาง YouTube เมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2558 ที่ผ่านมา

วันอังคารที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2558

หนทางอันโหดร้าย: การช่วยวัยรุ่นกลุ่มเสี่ยงต่อเชื้อเอชไอวีในเชียงใหม่

ผู้เขียน
แอนดี้ บราวน์ เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการสื่อสารส่วนภูมิภาคขององค์การยูนิเซฟ เอเชียตะวันออกและแปซิฟิก


คำพูน, อายุ 14, ขายบริการทางเพศตามถนนในเชียงใหม่ ประเทศไทย
© UNICEF EAPRO/2015/Andy Brown
เชียงใหม่เป็นหนึ่งในจุดหมายหลักของนักท่องเที่ยวที่เดินทางมายังประเทศไทย และยังเป็นเมืองที่การขายบริการทางเพศแพร่หลายอีกด้วย คำพูน* อายุ 14 ปี อาศัยนอนอยู่ในสวนสาธารณะใกล้เขตค้าบริการทางเพศ โดยมีรายได้จากการทำงานกับคนขายของข้างถนน แต่ก็ขายบริการทางเพศแก่นักท่องเที่ยวและคนท้องถิ่นด้วย ผู้ใหญ่ที่ใช้บริการทางเพศจากคำพูนได้ละเมิดสิทธิเด็ก และทำให้คำพูนตกอยู่ในความเสี่ยงจากการติดโรคติดต่อทางเพศต่าง ๆ รวมทั้งเชื้อเอชไอวี

เรื่องนี้ไม่ได้เป็นเช่นนี้ตั้งแต่ต้น ในปี พ.ศ. 2544 คำพูนเกิดในหมู่บ้านชนเผ่านอกเขตจังหวัดเชียงใหม่ พ่อแม่คำพูนตายตั้งแต่เขายังเด็กมาก ช่วงเวลาหนึ่งคำพูนได้รับการดูแลจากญาติ แต่พวกเขาก็ยากจนเกินกว่าจะดูแลคำพูนไหว จึงต้องพาเขามาส่งที่สถานสงเคราะห์เด็กบ้านเวียงพิงค์ คำพูนได้อาศัยอยู่ที่นี่จนกระทั่งอายุ 6 ปี สถานสงเคราะห์เด็กแห่งนี้ตั้งอยู่ชานเมืองของจังหวัดเชียงใหม่ โดยมีสภาพแวดล้อมที่น่าอยู่ อากาศบริสุทธิ์ พื้นที่เปิดโล่งมากมาย และสนามเด็กเล่นขนาดใหญ่และเครื่องเล่นที่ติดตั้งพร้อม

วันจันทร์ที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2558

การหาตำแหน่งสถานที่ตั้ง- แอพออกเดททางมือถือเป็นตัวเพิ่มการติดเชื้อเอชไอวีในกลุ่มวัยรุ่นได้อย่างไร

ผู้เขียน
แอนดี้ บราวน์ เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการสื่อสารขององค์การยูนิเซฟ ภาคพื้นเอเชียตะวันออกและแปซิฟิก

เนส (ขวา) และเจซซี่ ดูแอพออกเดทเกย์บนมือถือ  © UNICEF EAPRO/2015/Andy Brown 
เนสเป็นวัยรุ่นชายรักชายอายุ 19 ปี อาศัยอยู่ในกรุงเทพฯ เนสใช้โมบายแอพ อาทิ Grindr เพื่อหาคู่เดทเช่นเดียวกับวัยรุ่นคนอื่น ๆ “ผมใช้แอพเพื่อพบกับผู้ชายที่อยู่ใกล้ ๆ” เนสกล่าว “ผมไม่ชอบการมีเพศสัมพันธ์ตั้งแต่การพบกันครั้งแรก ผมเลือกที่จะพูดคุยและทำความรู้จักกับคนนั้นก่อน แต่เพื่อนผมบางคนแค่พบกันเพื่อมีเพศสัมพันธ์”

รายงานฉบับใหม่ว่าด้วย “วัยรุ่น: ภายใต้เรดาร์ของการรับมือกับปัญหาโรคเอดส์ในเอเซียแปซิฟิก” กล่าวชัดเจนว่าภูมิภาคนี้กำลังเผชิญกับ “โรคระบาดแบบลับๆ” ของเชื้อเอชไอวีในกลุ่มวัยรุ่น รายงานฉบับนี้จัดทำโดยคณะทำงานร่วมประจำภูมิภาคเอเซียแปซิฟิกว่าด้วยเรื่องกลุ่มวัยรุ่นผู้ติดเชื้อซึ่งมีองค์การยูนิเซฟร่วมอยู่ด้วยชี้ชัดว่า ถึงแม้ผู้ติดเชื้อเอชไอวีรายใหม่ลดลงในภาพรวม แต่กลับเพิ่มสูงขึ้นในวัยรุ่นกลุ่มเสี่ยง ปัจจุบันนี้มีวัยรุ่นอย่างน้อย 210,000 คนในภูมิภาคที่มีเชื้อเอชไอวี และเมืองใหญ่ๆ เช่น กรุงเทพฯ และฮ่องกง เป็นศูนย์กลางของการติดเชื้อรายใหม่

วันเสาร์ที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2558

นำหนังสือไปให้เด็ก ๆ ที่อยู่ในพื้นที่ห่างไกล



เรื่องโดย เหมกานติ์ ศรีจรัสจรรยา / วิดีโอโดย เมธี เถื่อนทับ

เรื่องนี้ได้รับการตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์บางกอกโพสต์ ฉบับวันที่ 31 ตุลาคม 2558

แม่ฮ่องสอน, 31 ตุลาคม 2558 วันนี้เป็นวันที่แสนพิเศษของ ด.ญ. วาทินี งานจารุอุไร หรือ แพรว และเพื่อน ๆ ที่เรียนอยู่ที่ห้องเรียนบ้านห้วยผึ้ง ซึ่งตั้งอยู่ระหว่างภูเขาสูงในอำเภอแม่ลาน้อย จังหวัดแม่ฮ่องสอน เพราะเป็นวันที่ห้องสมุดเคลื่อนที่ซึ่งบรรทุกหนังสือสำหรับเด็กกว่า 1,200 เล่มวิ่งมายังโรงเรียนห่างไกลของพวกเธอ

วันศุกร์ที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2558

ห้องเรียนที่ใหญ่ที่สุดในโลก

กรุงเทพธุรกิจ ฉบับวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2558

          เรื่อง : กาญจนา เตชาวัฒนากูล
          ภาพ : UNICEF Thailand / สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน

          การเรียนรู้ไม่ได้จากัดแค่ห้องสี่เหลี่ยมทุกพื้นที่ ทุกหย่อมหญ้าบนโลกใบนี้ เรียนรู้ได้หมด

          เมื่อพูดถึงประเด็นปัญหาโลก อาจจะเป็นเรื่องที่ไกลตัวสำหรับเด็กๆ แต่ที่โรงเรียนสตรีศรีสุริโยทัย ในวันที่เรามาเยี่ยมเยือนกลางเดือนกันยายนที่ผ่านมา เด็กๆ กว่า 300 คน ได้เข้าร่วมกิจกรรมเพื่อรับรู้ เรียนรู้ และถกถึงปัญหาระดับโลกที่ใกล้ตัวพวกเขามากกว่าที่คิด เช่นเดียวกับเด็กๆ อีกหลายร้อยคน ทั่วประเทศที่กำลังได้ร่วมเรียนรู้ในสิ่งเดียวกัน ในฐานะพลเมืองโลกและส่วนหนึ่งของโครงการห้องเรียนที่ใหญ่ที่สุดในโลก (The World's Largest Lesson)

นักเรียนที่โรงเรียนศรีสุริโยไทในกทม. กำลังพูดคุยกันว่าพวกเขาจะมีส่วนในการส่งเสริมสันติภาพและความสงบสุขในสังคมได้อย่างไรบ้าง กิจกรรมนี้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการ “ห้องเรียนที่ใหญ่ที่สุด” ที่สนับสนุนโดยยูนิเซฟและพันธมิตรในการสร้างความตระหนักเกี่ยวกับเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน
@UNICEF Thailand/2015/Sukhum Preechapanich

วันอาทิตย์ที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2558

โรงเรียนขนาดเล็กและการศึกษาอย่างมีคุณภาพ

โดยฮิวจ์ เดลานีย์

โรงเรียนเนินเวียง จังหวัดนครสวรรค์ เป็นโรงเรียนขนาดเล็กที่มีนักเรียนอยู่เพียง 72 คน ซึ่งไม่ใช่กรณีพิเศษแต่อย่างใดในประเทศไทย เนื่องจากโรงเรียนกว่าร้อยละ 50 แห่งจัดเป็นโรงเรียนขนาดเล็ก โดยมีนักเรียนจำนวนไม่เกิน 120 เท่านั้น ซึ่งคาดว่าจะมีโรงเรียนขนาดนี้เพิ่มขึ้นอีกในอนาคต เพราะจำนวนประชากรของประเทศไทยลดน้อยลง โรงเรียนเหล่านี้ส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในพื้นที่ชนบท

ประภาภัค จัดจาน เป็นผู้อำนวยการโรงเรียนเนินเวียงมากว่า 10 ปี ในโรงเรียนมีคุณครูเพียง 4 ท่าน และที่ผ่านมาท่านได้พยายามจัดให้มีการเรียนการสอนที่มีคุณภาพแก่เด็กๆ ทุกชั้นเรียนตั้งแต่อนุบาลถึงประถมศึกษาปีที่ 6
เด็กอนุบาลเรียนรู้เกี่ยวกับรูปร่างและขนาด

วันอังคารที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2558

โรงเรียนเสริมสร้างกระบวนการเรียนรู้เป็นภาษาแม่ให้แก่เด็กท้องถิ่น


จากซ้ายไปขวา SitiAishah Hama, Nihanifa, Muhamad Ikram, Makolifi Abu, Mahdi Ali – นักเรียนประถมหนึ่งและประถมสองของโรงเรียนบ้านลดา จังหวัดปัตตานี  
โดยฮิวจ์ เดลานีย์

การเดินทางไปยังจังหวัดปัตตานีทางภาคใต้ของประเทศไทยครั้งล่าสุด ผมได้ไปเยี่ยมเยือนโรงเรียนเล็กๆ แต่น่าสนใจมากแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นโรงเรียนที่ปรับเปลี่ยนวิธีการเรียนรู้ของเด็ก ตัวผมเองก็เพิ่งย้ายมาประเทศไทยเมื่อเดือนมิถุนายนปีนี้เพื่อทำงานกับองค์การยูนิเซฟในโครงการด้านการศึกษา และยังคงทำความเข้าใจกับระบบการศึกษาและการดำเนินงานของโรงเรียนในประเทศไทย การเยี่ยมชมโรงเรียนบ้านลดา รวมทั้งการพบปะพูดคุยกับคุณครู พ่อแม่ผู้ปกครอง และเด็กนักเรียน ทำให้ผมเข้าใจสิ่งที่หน่วยงานการศึกษาท้องถิ่นและโรงเรียนกำลังดำเนินการเพื่อจัดการกับความท้าทายในการพัฒนาการศึกษาอย่างมีคุณภาพแก่เด็กทุกคน

วันพุธที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2558

รักต้องส่ง


     
          เรื่อง : จันทรา กาญจน์
          ภาพ : UNIICEF Thailand

          ทางไกลไม่ใช่ปัญหาสาหรับซูเปอร์มัมผู้มีความมุ่งมั่นที่จะให้ลูกได้ดื่ม "นมแม่"

          แม้จะรู้กันดีว่า "นมแม่" คืออาหารที่ดีที่สุดสำหรับทารก แต่ในประเทศไทยกลับมีแม่เพียงร้อยละ 12 เท่านั้นที่เลี้ยงลูกด้วยนมแม่อย่างเดียวในช่วงหกเดือนแรก ซึ่งถือว่าอยู่ในกลุ่มประเทศที่มีอัตราต่ำสุดในเอเชีย

          โดยถึงจะรู้ทั้งรู้ว่า นมแม่ดีที่สุด แต่ในความ เป็นจริง ก็ยังมีหลายๆ ปัจจัยที่ทำให้แม่ไม่สามารถให้นมได้อย่างเต็มที่ สาเหตุสำคัญก็คือเรื่อง การหาเลี้ยงปากเลี้ยงท้อง โดยเฉพาะแม่ที่ต้องกลับไปทำงานหลัง ครบกำหนดลาคลอด 3 เดือน และไม่สามารถเลี้ยงลูกเองได้ ก็ต้องฝากลูกเล็กไว้กับปู่ย่าตายายที่บ้านเกิด ซึ่งทำให้ มีแม่จำนวนไม่น้อย โดยเฉพาะแม่มือใหม่ ที่ถอดใจและเบนเข็มมาเลี้ยงลูกด้วยนมผงแทน แต่จากการลงพื้นที่ไปพร้อมกับองค์การทุนเพื่อเด็กแห่งสหประชาชาติ หรือ ยูนิเซฟ เพื่อตามติดภารกิจ "การเลี้ยงลูกด้วยนมแม่ข้ามจังหวัด" จากจังหวัดชลบุรีเดินทางไปจนถึงยังหาดใหญ่ จ.สงขลา ก็ทำให้ได้เห็นว่า ยังมีแม่ส่วนหนึ่งที่พยายามจะเลี้ยงลูกด้วยนมแม่ โดย ไม่ปล่อยให้ระยะทางมาเป็นอุปสรรคเหนือความรัก ความห่วงใย และตัดสินใจที่จะปั๊มนมเก็บไว้ และแพ็ค ถุงนมแม่แช่แข็งส่งข้ามจังหวัด กลับไปให้ลูกได้ดื่ม โดยไม่ต้องพึ่งพิงนมผงเลยแม้แต่น้อย

แม้จะอยู่กันคนละจังหวัดกับลูก แต่พนักงานบริษัทไทยซัมมิท ฮาร์เนส จำกัด (มหาชน) ในจังหวัดชลบุรี ซึ่งเป็น คุณแม่ลูกอ่อน 4 คน เป็นส่วนหนึ่งของพนักงานหลายคนที่ตัดสินใจเลี้ยงลูกด้วยนมแม่โดยการส่งนมข้ามจังหวัด
@UNICEF Thailand/ 2015/Metee Thuentap

วันจันทร์ที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2558

พอลล่า เทย์เลอร์: การเลี้ยงลูกด้วยนมแม่สำหรับแม่ที่ทำงานเป็นเรื่องที่เป็นไปได้



เรื่องโดย เหมกานติ์ ศรีจรัสจรรยา / วิดีโอและภาพโดย เมธี เถื่อนทับ

กรุงเทพมหานคร, 11 สิงหาคม 2558 – เนื่องในสัปดาห์นมแม่โลก 1-7 สิงหาคม 2558 ยูนิเซฟได้พาพอลล่า เทย์เลอร์ ในนาม Friend of UNICEF ไปลงพื้นที่ โดยได้ไปเยี่ยมชมโรงงานเครื่องประดับของ บริษัท แมริกอท จิวเวลรี่ (ประเทศไทย) จำกัด ซึ่งตั้งอยู่ในนิคมอุตสาหกรรมบางปู จังหวัดสมุทรปราการ แมริกอทเป็นหนึ่งในสถานประกอบการตัวอย่างที่ส่งเสริมให้พนักงานเลี้ยงลูกด้วยนมแม่ ภายในโรงงาน ได้มีการจัดมุมนมแม่ให้พนักงานได้มาบีบเก็บน้ำนมวันละ 2-3 ครั้ง มีตู้แช่น้ำนม มีพยาบาลชำนาญการคอยให้คำปรึกษาแก่คุณแม่ที่มีปัญหาในการให้นมลูก เป็นต้น

วันเสาร์ที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558

โรงเรียนในไร่ส้ม

ครูสอนเด็ก ๆ ที่เป็นลูกหลานแรงงานต่างชาติที่โรงเรียนในไร่ส้ม
© UNICEF Thailand/2014/Metee Thuentap

เรื่องโดย เหมกานติ์ ศรีจรัสจรรยา / ภาพโดย เมธี เถื่อนทับ

เรื่องนี้ได้รับการตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์บางกอกโพสต์ ฉบับวันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2558

เชียงใหม่, 1 กุมภาพันธ์ 2558 ขณะที่แสงสุดท้ายของอาทิตน์อัสดงกำลังจะลับแสงไป อ่อง มูหริ่ง อายุ 17 ปี ปาดเหงื่อบนใบหน้าแล้วหยิบเครื่องมือทำสวนไปเก็บที่เพิง งานในไร่ส้มแห่งหนึ่ง ณ อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่ จบสิ้นลงแล้วอย่างเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าและยาวนาน และตอนนี้ได้เวลาที่เขาเฝ้ารอมาตลอดทั้งวัน – นั่นคือการได้ไปโรงเรียน