วันเสาร์ที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2550

ฉันคือใคร ใยฉันจึงมี



เรื่อง โดย ณัฐฐา กีนะพันธ์

วิดีโอเอื้อเฟื้อโดยกลุ่มเราเข้าใจ

(บทความนี้ได้รับการตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจ)

เชียงใหม่ – เสียงเด็กๆ ที่ตะโกนคำว่า “ฉันทำได้” กึกก้องอยู่ในโรงละครที่หอนิทรรศการศิลปวัฒนธรรมของมหาวิทยาลัยเชียงใหม่  จากนั้นไฟในโรงละครก็ค่อยๆหรี่ลง ในขณะที่เด็กๆ ต่างหยิบหน้ากากมาสวมเพื่อปิดบังใบหน้า เป็นสัญญาณบอกว่าพวกเขาพร้อมแล้วที่จะแสดงละครที่บอกเล่าเรื่องราวความเจ็บปวดและความหวังในการมีชีวิตอยู่พร้อมกับเชื้อเอชไอวีที่อยู่ในตัว

ละครที่ว่านี้มีชื่อว่า “ฉันคือใคร ใยฉันจึงมี” ซึ่งเริ่มแสดงครั้งแรกเมื่อเดือนเมษายนปีที่แล้ว การแสดงของเด็กๆ ที่ติดเชื้อทั้ง 26 คนทำให้โรงละครของหอนิทรรศการศิลปวัฒนธรรมเนืองแน่นไปด้วยผู้ชมหลายวัย ตั้งแต่เด็กตัวน้อยๆ ไปจนถึงคนเฒ่าคนแก่ ซึ่งต่างไม่ได้คิดมาก่อนว่าจะต้องซับน้ำตาไปพร้อมๆ กับการแสดงในวันนั้น

วันอาทิตย์ที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2550

เด็กขอทานในกรุงเทพฯ


หญิงขอทานกับเด็กที่มักถูกว่าจ้างมาเพื่อเรียกร้องความสงสารจากผู้ที่พบเห็น 
© UNICEF Thailand/2007/Robert Few
 กรุงเทพฯ - ภาพวุ่นวายถือเป็นเรื่องปกติในเช้าวันธรรมดาทุกวันในสถานแรกรับเด็กชาย (บ้านภูมิเวท) ในจังหวัดนนทบุรี มีของเล่นวางกระจัดกระจายบนพื้นของห้องเรียน ที่มีเด็กประมาณ 20 คน กำลังเตรียมตัวเรียนหนังสือ ด้านหน้าของพวกเขา คือ กระดานสีขาวขนาดเล็ก ซึ่งมีตัวอักษรภาษาเขมรปรากฎอยู่