วันจันทร์ที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2551

คลื่นยักษ์ยังคงซัดอยู่บนบก แม้จะผ่านไปแล้วสี่ปีแต่เด็กกำพร้าจากสึนามิยังคงลำบาก


(ต้นฉบับภาษาอังกฤษได้รับการตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์บางกอกโพสต์ ฉบับวันที่ 22 ธันวาคม 2551)

โดย ณัฐฐา กีนะพันธ์

ระนอง ประเทศไทย –   สี่ปีหลังจากเกิดเหตุการณ์คลื่นยักษ์สึนามิ ณ ชายฝั่งทะเลอันดามันของประเทศไทย พื้นที่ตามแหล่งตากอากาศส่วนใหญ่ที่ได้รับผลกระทบอย่างรุนแรงต่างก็พากันกลับสู่สภาพเดิม ธุรกิจการท่องเที่ยวบริเวณชายฝั่งกำลังเจริญรุ่งเรือง มีโรงแรม ร้านอาหารและร้านค้าต่างๆ มากมายเปิดตัวขึ้น คลาคล่ำไปด้วยลูกค้าที่เป็นนักท่องเที่ยวที่ถูกแดดจนผิวเป็นสีน้ำตาล

วันพฤหัสบดีที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2551

ห้องเรียนหย่อมบ้าน – การศึกษาเพื่อเข้าถึงเด็กทุกคน

เด็กชาวเขาจำนวนมากไม่ได้ไปโรงเรียนเนื่องจากบ้านอยู่ในพื้นที่ห่างไกลและโดดเดี่ยวจากชุมชน โครงการห้องเรียนหย่อมบ้านที่สนับสนุนโดยยูนิเซฟจึงนำโรงเรียนเข้าไปหาเด็กๆ ถึงที่เอง
© UNICEF Thailand/08/M.Thomas
 โดย ณัฐฐา กีนะพันธ์

แม่ฮ่องสอน – หลังจากที่หมอกจัดยามเช้าเริ่มจางไปจากทิวเขาอันเขียวขจี เผยให้เห็นภาพของเด็กกลุ่มเล็กๆ กลุ่มหนึ่งที่กำลังทยอยเดินลงมาตามทางเดินสูงชันที่เต็มไปด้วยโคลนเลน ซึ่งทอดยาวไปสู่หย่อมบ้านเล็กๆ ที่ตั้งอยู่บนเนินเขาในอำเภอขุนยวมของจังหวัดแม่ฮ่องสอน

วันอังคารที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2551

น้ำนมแม่ดีที่สุด!

ปวินธิดาเก็บน้านมไว้ในถุงสำหรับใส่นมแม่ ซึ่งอยู่ได้นาน 3 เดือนถ้าเก็บไว้ในช่องแข็งของตู้เย็น
© UNICEF Thailand/2008/Athit Perawongmetha
โดย  ณัฐฐา กีนะพันธ์

จังหวัดลำพูน ประเทศไทย – น้องโดนัท อายุ 4 ขวบชอบรับประทานของว่างหลังโรงเรียนเลิกเหมือนเด็กๆ รุ่นราวคราวเดียวกันทั่วไป แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่เหมือนใครก็คือ อาหารว่างที่เธอโปรดปรานที่สุดนั้นไม่ใช่ลูกชิ้นปิ้ง หมูสะเต๊ะ หรือมันทอด – แต่เป็นนม สดๆ จากเต้านมของแม่ของเธอเอง

โดนัทรับประทานนมแม่ตั้งแต่แรกเกิดโดยทานนมแม่เพียงอย่างเดียวในช่วง 6 เดือนแรกของชีวิต ในปัจจุบันนอกจากเธอจะรับประทานอาหารหลากประเภทที่โรงเรียนแล้ว โดนัทก็ยังรับประทานนมแม่ร่วมกับน้องสาวอายุหนึ่งขวบชื่อนุ่นทิพย์อีกด้วย

วันพุธที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551

เมื่อเด็กไทยไปประชุมที่ "ยูเอ็น"

เรื่อง โดย ณัฐฐา กีนะพันธ์

(บทความนี้ได้รับการตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์มติชน ฉบับวันที่ 19 ก.พ. 2551)

กรุงเทพฯ – ทวีศักดิ์ ศรีกระทุ่มไม่เคยนึกมาก่อนเลยว่า เด็กหนุ่มวัย 18 อย่างเขาซึ่งเกิดและโตในชุมชนแออัดย่านสวนพลู จะมีโอกาสไปนั่งอยู่ในที่ประชุมสมัชชาสหประชาชาติวาระพิเศษที่นครนิวยอร์คท่ามกลางรัฐมนตรีและเจ้าหน้าที่ระดับสูงจากทั่วโลก

แต่นั่นก็เป็นไปแล้ว ทวีศักดิ์นักเรียนชั้นม. 6 จากโรงเรียนนนทรีวิทยาในกรุงเทพฯ ได้รับคัดเลือกเป็น 1 ใน 2ตัวแทนประเทศไทยให้ไปประชุมวาระพิเศษว่าด้วยเรื่องเด็กที่จัดขึ้นที่สำนักงานใหญ่ องค์การสหประชาชาติที่นครนิวยอร์คระหว่างวันที่ 11- 13 ธันวาคมปีที่แล้ว การประชุมนี้จัดขึ้นเพื่อติดตามความก้าวหน้าของประเทศต่างๆ ในการบรรลุเป้าหมาย “โลกที่เหมาะสมสำหรับเด็ก” ซึงเป็นแผนงานที่ประเทศต่างๆ ทั่วโลกได้ตกลงและให้คำมั่นไว้ที่การประชุมสมัชชาสหประชาชาติ สมัยพิเศษเมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2545

วันอาทิตย์ที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2551

โรงเรียนเพื่อนเด็ก: ทำโรงเรียนให้เป็นที่ที่เด็กๆ อยากไป


เด็กๆ นักเรียนที่โรงเรียนบ้านนาทุ่งกลางใน จ.กระบี่ กับถังเก็บน้ำใหม่ที่ได้รับการสนับสนุนจากยูนิเซฟ โรงเรียนบ้านนาทุ่งกลางเป็นหนึ่งในหลายโรงเรียนที่ประสบปัญหาขาดแคลนน้ำในช่วงหน้าแล้ง ซึ่งเด็กๆ ต้องนำน้ำดื่มมาเองจากบ้าน
© UNICEF Thailand/2007/Thomas

เรื่อง โดย ณัฐฐา กีนะพันธ์

(ต้นฉบับภาษาอังกฤษได้รับการตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์บางกอกโพสต์ ฉบับวันที่ 12 มกราคม 2551)

กระบี่ – รจนา* นักเรียนชั้นม. 3 ของโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่งใน จ. กระบี่เริ่มร้องไห้เมื่อครูถามเธอว่าเหตุใดเธอถึงมาสมัครเข้าชมรมสิทธิเด็ก เธอสะอึกสะอื้นจนทำให้ครู เพื่อนนักเรียน และ เจ้าหน้าที่ที่ไปเยี่ยมโรงเรียนประหลาดใจ

ห้องเงียบลงในทันที จนกระทั่งรจนาเอ่ยว่าเธอต้องการมาเรียนรู้เรื่องการคุ้มครองสิทธิเด็กเพื่อที่จะ “ปกป้องตัวเองถ้าเกิดเหตุการณ์ร้ายๆ ขึ้น เพราะหนูรู้สึกไม่ปลอดภัยที่ต้องอยู่ในบ้านกับพ่อเลี้ยงและลูกชายของเขา”