วันพฤหัสบดีที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2554

ยูนิเซฟคือใคร (วิดีโอ 3 นาที)



วิดีโอความยาว 3นาที (ภาษาไทย) เกี่ยวกับยูนิเซฟและภารกิจในประเทศไทย ซึ่งนำเสนอปัญหาต่างๆ ที่เด็กๆ ยังคงต้องเผชิญ วิดีโอนี้จัดทำเพื่อให้ประชาชนรู้จักว่ายู­นิเซฟคือใครและทำอะไร

ยูนิเซฟคือใคร (วิดีโอ 5 นาที)



วิดีโอความยาว 5 นาที (ภาษาไทย) เกี่ยวกับยูนิเซฟและภารกิจในประเทศไทย ซึ่งนำเสนอปัญหาต่างๆ ที่เด็กๆ ยังคงต้องเผชิญ วิดีโอนี้จัดทำเพื่อให้ประชาชนรู้จักว่ายู­นิเซฟคือใครและทำอะไร พร้อมทั้งเชิญชวนให้ภาคเอกชนเข้ามาร่วมงาน­กับยูนิเซฟในการพัฒนาเด็ก

วันอาทิตย์ที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2554

UNICEF - การทิ้งขยะช่วงน้ำท่วม



Take Care - สปอตรณรงค์ทางโทรทัศน์ของยูนิเซฟเกี่ยวกับ­การดูแลสุขภาพและสุขอนามัยง่ายๆ ในช่วงน้ำท่วมและหลังน้ำลด ตอน การจัดการขยะ นำแสดงโดย เป้ อารักษ์ อมรศุภศิริ และ โบ๊ท นิธิศ วารายานนท์

UNICEF- ล้างมือบ่อยๆช่วงน้ำท่วม



Take Care - สปอตรณรงค์ทางโทรทัศน์ของยูนิเซฟเกี่ยวกับ­การดูแลสุขภาพและสุขอนามัยง่ายๆ ในช่วงน้ำท่วมและหลังน้ำลด ตอน ล้างมือ นำแสดงโดย แพทตี้ อังศุมาลิน สิรภัทรศักดิ์เมธา

UNICEF-ดื่มน้ำสะอาดช่วงน้ำท่วม



Take Care - สปอตรณรงค์ทางโทรทัศน์ของยูนิเซฟเกี่ยวกับ­การดูแลสุขภาพและสุขอนามัยในช่วงน้ำท่วมแล­ะหลังน้ำลด ตอน ดื่มน้ำสะอาด นำแสดงโดย เชฟฟาง ณัฐพงศ์ หน่อชูเวช

วันพุธที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554

นมแม่ปลอดภัยที่สุดสำหรับทารกในภาวะน้ำท่วม

© UNICEF Thailand/2011/Piyanun Kiatnaruyuth
เรื่องโดย ณัฐฐา กีนะพันธ์

อยุธยา - สุจิรา เอี่ยมสำราญ คลอดลูกสองวันหลังจากอพยพจากบ้านมาอยู่ที่ศูนย์พักพิง บ้านของเธอเป็นหนึ่งในพื้นที่ที่ถูกน้ำท่วมหนักที่สุดพื้นที่หนึ่งในอยุธยา  แต่ถึงแม้ว่าสุจิราจะเครียดจากการที่ต้องอพยพโยกย้ายบ้านและกังวลเกี่ยวกับความเป็นอยู่ของลูก เธอก็ยังคงพยายามให้นมลูกต่อไปเพื่อให้ลูกมีสุขภาพแข็งแรงโดยเฉพาะในช่วงเวลาที่ยากลำบากเช่นนี้

วันจันทร์ที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2554

"พื้นที่ปลอดภัยสำหรับเด็ก" ให้ความอุ่นใจแก่เด็กที่ได้รับผลกระทบจากน้ำท่วม

© UNICEF Thailand/2011/Piyanunt
เรื่องโดย ณัฐฐา กีนะพันธ์

อยุธยา – ตั้งแต่เหตุการณ์น้ำท่วม ขนิษฐา กายจริต อายุ 10 ขวบต้องเดินทางประมาณหนึ่งชั่วโมงทุกวันพร้อมยายเพื่อไปรับน้ำดื่มและอาหารที่แจกให้กับครอบครัวผู้ประสบภัยที่ศาลากลางจังหวัดอยุธยา ในขณะที่ยายของเธอรีบมุ่งหน้าไปยังจุดรับบริจาคที่คลาคล่ำด้วยผู้คน จุดหมายของขนิษฐานั้นรื่นเริงกว่ามากเพราะแว่วเสียงหัวเราะของเด็กๆ ที่เล่นกันอยู่อย่างสนุก ทั้งๆที่เด็กทุกคนที่นั่นล้วนได้รับผลกระทบจากอุทกภัยครั้งนี้ทั้งสิ้น

วันเสาร์ที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2554

การเลี้ยงลูกด้วยนมแม่เป็นไปได้สำหรับคุณแม่ทำงาน

 
ฉันธิรา กานต์แก้ว พนักงานโรงงานเครื่องประดับ แมริกอท โชว์น้ำนมที่เธอเก็บระหว่างวัน
@UNICEF Thailand/2011/Athit Perawongmetha
เรื่องโดย เหมกานติ์ ศรีจรัสจรรยา

สมุทรปราการ - ทุกเช้า นัทนารี แก้วประกอบ จะให้นมลูกวัย 14 เดือนก่อนไปทำงานที่โรงงานแห่งหนึ่งในนิคมอุตสาหกรรมบางปู จังหวัดสมุทรปราการ ในระหว่างวันเธอจะปั้มน้ำนมเก็บไว้ 2-3 ครั้ง เพื่อให้แน่ใจว่าบุตรสาว น้องนัทธิดา จะมีนมพอกินในวันถัดไป และเมื่อกลับจากการทำงานในตอนกลางคืน เธอจะให้นมลูกอีกครั้ง

วันอังคารที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2554

ถนนกลับบ้าน



โดย เหมกานติ์ ศรีจรัสจรรยา

(ต้นฉบับภาษาอังกฤษได้รับการตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์บางกอกโพสต์ ฉบับวันที่ 24 พฤษภาคม 2554)

กรุงเทพฯ - ฟ้าหาญ (นามสมมติ) ยิ้มหัวหยอกล้อกับเพื่อนในสถานแรกรับเด็กชายปากเกร็ดซึ่งกลายมาเป็นบ้านชั่วคราวของเขามาตั้งแต่เดือนมีนาคม 2553 เป็นต้นมา แต่รอยยิ้มของเขาไม่อาจปกปิดความเศร้าหมองลึกๆ ในดวงตาของเด็กชายพม่าวัยเก้าขวบคนนี้ได้ ความเศร้าหมองที่อาจมีที่มาจากการถูกกระทำมิชอบในอดีตก่อนที่จะมาอยู่ที่สถานแรกรับเด็กชายปากเกร็ด

วันศุกร์ที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2554

คุณอานันท์ ปันยารชุน ทูตยูนิเซฟเยี่ยมเด็กที่กระทำผิดในสงขลา



จดหมายถึงผู้ให้การสนับสนุนยูนิเซฟ

เรียนท่านผู้ให้การสนับสนุนยูนิเซฟ

ผมได้ทราบเกี่ยวกับการทำงานของยูนิเซฟที่ศูนย์ฝึกและอบรมเด็กและเยาวชน จังหวัดสงขลามานานแล้ว แต่เพิ่งมีโอกาสได้ไปเยี่ยมเยาวชนที่สถานที่แห่งนั้นเมื่อเร็วๆ นี้

ภายในกำแพงสูงและการรักษาความปลอดภัยที่เข้มงวดในศูนย์ฝึกฯ ผมได้พบกับเยาวชนผู้กระทำผิดกฎหมายจากจังหวัดต่างๆ ในภาคใต้กว่า 400 คน ผมได้พูดคุยกับเยาวชนหลายคนถึงชีวิตและความผิดพลาดที่เกิดขึ้นในอดีต และยังได้รับฟังถึงความฝันของพวกเขาเกี่ยวกับแผนในอนาคตหลังได้รับการปล่อยตัว

วันพุธที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2554

คุณอยากเห็นเด็กไทยเป็นอย่างไรในปี 2570



เด็กๆจากทั่วทุกภูมิภาคร่วมกันระดมความคิดเพื่อหาวิสัยทัศน์สำหรับเด็กในปี พ.ศ. 2570
© UNICEF Thailand/2011/Napat Phisanbut
 โดย นภัทร พิศาลบุตร

กรุงเทพฯ - เมื่อถามคำถามนี้กับกลุ่มเด็กและเยาวชนในการประชุมหนึ่งเมื่อ 6 เดือนก่อน หลายคนมีสีหน้างงๆ เพราะปี 2570 หรืออีก 16 ปีข้างหน้าถือว่าเป็นระยะเวลาที่นานพอสมควร สำหรับเด็กวัยรุ่นอายุประมาณ 15 ปี คำถามนี้หมายถึง พวกเขาอยากเห็นลูกๆของเขาเติบโตขึ้นมาเป็นอย่างไร กระนั้นก็ตามเด็กและเยาวชนเหล่านี้ยังคงกระตือรือร้นที่จะออกความเห็น และหลังจากที่ร่วมระดมสมองกันพักใหญ่ พวกเขาก็ลงมือเขียนออกมาว่า วิสัยทัศน์เด็กในความคิดของพวกเขาเป็นอย่างไร บางคนเขียนถึงเด็กอายุ 0-5 ปีว่า "อยากให้เด็กมีสัญชาติตั้งแต่กำเนิด" และ "เด็กแรกเกิดควรกินนมแม่จน 2 ขวบ" และเพื่อแสดงให้เห็นว่าเราอยู่ในยุคของเฟซบุ๊ค เด็กบางคนก็ "กด Like" ให้ความเห็นเหล่านั้น

วันจันทร์ที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2554

นักเตะระดับตำนานของแมนยู ไบรอัน ร๊อบสัน ช่วยโครงการของยูนิเซฟในกรุงเทพฯ



โดย แอนดี้ บราว์น

กรุงเทพฯ 18 เมษายน 2554 - สำหรับคนจำนวนมาก ฟุตบอลคือกีฬา คือสิ่งที่รักและโปรดปราน และคือส่วนหนึ่งของเอกลักษณ์แห่งภาคพื้นถิ่นฐาน แต่สำหรับยูนิเซฟ ฟุตบอลคือหนทางหนึ่งในการช่วยให้เด็กมีสุขภาพแข็งแรงและเป็นช่องทางการสอนทักษะชีวิต เช่นการสร้างระเบียบวินัยและการรู้จักทำงานเป็นกลุ่ม ยูนิเซฟยังได้ร่วมงานกับสโมสรฟุตบอลและนักฟุตบอลในการสร้างความตระหนักและระดมทุนเพื่อการทำงานเพื่อสิทธิเด็กอีกด้วย

วันอาทิตย์ที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2554

ยูนิเซฟช่วยเด็กในย่านชุมชนแออัดในกรุงเทพฯให้ได้รับการศึกษา



โดย แอนดี้ บราวน์

กรุงเทพ - เด็กหญิงนุช (ชื่อสมมติ) อายุ 12  ปี อยู่กับแม่ของเธอชื่อดาว พ่อเลี้ยงและพี่น้องอีกห้าคนในกระท่อมคูหาเดียวในย่านชุมชนสลัมเล็กๆ ใกล้ปากคลองตลาดในเขตกรุงเทพฯ เมื่อก่อนนุชเคยขอทานอยู่ตามย่านการค้าแห่งหนึ่งของกรุงเทพจนกระทั่งวันหนึ่งแม่ของเธอตัดสินใจหาเลี้ยงชีพด้วยหนทางอื่น ทุกวันนี้นุชและน้องๆ ต้องขายพวงมาลัยเหล่านี้ให้กับนักท่องเที่ยวและผู้คนที่มาบูชาพระในวัดย่านบางลำพูในราคาที่ต่ำกว่าที่ขายตามร้านดอกไม้ทั่วไป

วันอังคารที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554

ศิลปะกับพลังสร้างสรรค์ของเด็กที่มีเชื้อเอชไอวี


ดาบและนักแสดงรุ่นพี่กำลังแสดงละครใบ้ให้กับเด็กๆ ที่ป่วยเรื้อรังที่หอผู้ป่วยเด็กที่โรงพยาบาลศรีนครินทร์ มหาวิยาลัยขอนแก่น
© UNICEF Thailand/2010/Athit Perawongmetha
โดย ณัฐฐา กีนะพันธ์

(ต้นฉบับภาษาอังกฤษตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์บางกอกโพสต์ฉบับวันที่ 8 ก.พ. 2554)

ขอนแก่น, กุมภาพันธ์ 2554 – บรรยากาศวุ่นวายในหอผู้ป่วยเรื้อรังเด็กของโรงพยาบาลศรีนครินทร์ดูเหมือนจะสงบลงเมื่อนักแสดงละครใบ้สองคนมาถึง คนไข้เด็กหลายคนค่อยๆ ลุกลงจากเตียงเพื่อไปจับจองที่นั่งสำหรับชมการแสดงทั้งๆ ที่เมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านั้นพวกเขากำลังร้องไห้กระจองอแงจากความไม่สบายที่เกิดจากโรคมะเร็งชนิดต่างๆ